Μουσική και παιγνιώδης

Σήμερα ήταν μία απ' αυτές τις μέρες που ξυπνάς μ' ένα σκοπό βιδωμένο στο κρανίο, φαντάζομαι καταλαβαίνετε για ποιο πράγμα μιλάω. Κάθε τέτοια μέρα υποθέτω πως ο εκάστοτε σκοπός εμφανίζεται σ' ένα όνειρο που παραείναι έντονο για να το θυμάσαι το πρωί, αλλά αφήνει πίσω τα σάλια του, με τη μορφή ακουστικής παραίσθησης.
Έτσι, λοιπόν, έφτιαξα τον καφέ μου και έβαλα να ακούσω αυτό:

Να μην με παρεξηγήσετε, τον Brian Eno τον αγαπάμε πολύ, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι από την ανάμνηση της νύχτας δεν πάταγε στις νότες. Πρέπει να πω ότι, γενικά, οι παραφωνίες δεν είναι ότι με εκνευρίζουν - μάλλον μ' απογοητεύουν. Σαν να περιμένεις από τον ήχο να δώσει το kick στην καρδιά, κι αυτός να μην κάνει τη δουλειά. Προσπάθησα πάλι:

 Και, ομολογουμένως, τα πράγματα κάπως έστρωσαν. Αλλά πάλι, έχω τραγουδήσει τόσες φορές και τόσο δυνατά "I'm your slice of life" (και το πίστευα, έχω μεγάλη πίστη στη νατουραλιστική μου δύναμη), που ο καημένος ο Τρίτος Θείος έμοιαζε πάλι μισοβαλμένος στο πεντάγραμμο, έτοιμος να αποδημήσει μελαγχολικά εις Κύριον. Το kick πέρασε και δεν ακούμπησε, δηλαδή.

Και τότε απλώς αποδέχτηκα αυτό που απέφευγα τεχνηέντως και δια της επίφασης της 30+ ωριμότητάς μου. Και ο ήχος κούμπωσε στα αυτιά του δεκατετράχρονου, που καπνίζει τα πρώτα του Prince στο πατάρι του πιο σάπιου μπαρ της πόλης και παρακολουθεί ένα μεγαλύτερο αγόρι να τα σπάει με τις κιθάρες, και το πατάρι να τρίζει, να λες ότι τώρα θα φύγουμε κατευθείαν πάνω στα τραπέζια του ισογείου. 

Εγώ απλώς χαμογελάω, κάθε φορά που ανακαλύπτω από την αρχή ότι υπάρχει ένας πυρήνας, που είναι πανέτοιμος ν' απαντήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στο ίδιο ερέθισμα, αδιαφορώντας για τις ιδιαιτερότητες της δοσμένης συνθήκης, που λένε...
Καλή ακρόαση

                                                                      

 

Συστολική Πίεση

Παρέλειψα να σου πω πως -απ' ό, τι λένε, δηλαδή- η Κοίλη Οδός ήτανε κάτι σαν την Κυψέλη.
Κι έτσι κοίλη ανάμεσα σε τρεις λόφους, μάζευε τα απόνερα της ημέρας.
Ζευγάρια που τσακώνονται και τηγανίλα και παιδιά που πέφτουν για ύπνο την ίδια ώρα.
Το πλήθος μοιραζόταν τις αναπνοές του περίπου ερασμιακά -απ' ό, τι λένε, δηλαδή-, τα πόδια του ενός στην αυλή του άλλου.
Θέλω να πω, αυτή η υπέρταση δεν γεννήθηκε για 'μας. Απλώς εδώ εκβάλλει.

Υ.Γ.: Πιο αριστερά, όπως κοιτούσαμε, έθαψα μια μέρα το σκύλο της γειτόνισσας. Τον έφερε κλεισμένο σε μαύρη, πλαστική σακούλα, κι εγώ άνοιξα ένα ρηχό λάκκο με το τσαπάκι της κηπουρικής. Δεν ξέρω τι με πείραξε πιο πολύ: ο θάνατος του σκύλου ή η ανεπάρκεια των εργαλείων μου;

link για την έμπνευση

Stay Inside

Jazzy mood και βήχας

Ανορθολογικόν

Μην κλαις
Αυτή η άνοιξη θα μας ξεπλύνει
Τη δημοκρατία των συναισθημάτων
Την αστική μας αβρότητα
Θα γίνουμε αγρότισσες στις εκτάσεις του Μεσαίωνα
Θα χορέψεις γυμνόστηθη στο ξέφωτο
Τη νύχτα που θα θερίζω τους κόπους μου
Και την υπόσχεση των καρπών τους
Ο Ντεκάρτ είχε κιόλας χάσει μαζί μου
Όταν έσυρε το νυστέρι στο στέρνο μου
Για να δει την αντλία μου
Δεν είχε υπολογίσει, ο φτωχός,
Ότι αντλώ τη σιγουριά μου
Ακριβώς από τη στιγμή του αποκεφαλισμού μου

Δεν αποκρίνομαι
Δεν αποκρίνομαι
Αφού το στοίχημα είναι
Εγώ να μάθω να περπατάω
Κι εσύ να μάθεις να στέκεσαι
Θα συναντηθούμε άλλη φορά
Σε μια άλλη σελίδα
Γεμάτη φωνήεντα
Α, ε, η, ι, ει, ο, οι, ου, υ
Δεν θα ' χω λέξεις για να σκεφτώ τα μέλη σου
Κι έτσι θ' αρπάζω ό, τι προεξέχει
Ή ό, τι μου κάνει όρεξη
Όποιον πλησιάζει θα τον πυροβολώ
Με το περίστροφο που θα έχω κρατήσει
Από το βιβλίο που διαβάζουμε όλοι
-Δεν του έχουμε αφαιρέσει ακόμα τα σύμφωνα-
Αυτό λοιπόν.
Θα καταργήσω τα σύμφωνα,
Αφού πρώτα φτιάξω απ' αυτά ένα πιστόλι
Μπαμ, μπαμ


frankly, my dear, i don't give a damn 

Λάικο Σάικο

Τελευταίος Σπασμός

Λιώναμε απ' τη ζέστη και τα τσιμέντα. Πάνω στη μηχανή πέρασε τα χέρια της από τη μέση μου και ακούμπησε τις παλάμες στην κοιλιά μου, που τραβήχτηκε για να κάνει χώρο στις εκδηλώσεις του υπογαστρίου. Η Αριστοτέλους, η Πιπίνου και η Αχαρνών έδειχναν στους θαμώνες τους τα σάπια δόντια της Κόλασης, στάσιμοι βάλτοι στους σαράντα βαθμούς, όμως εμείς περνούσαμε και ανοιγόμασταν αγκαλιασμένες πάνω στην ταχύτητα.
Στην κοίτη του Κηφισού μας περίμεναν οι ανάπηροι και οι αδέσποτοι σκύλοι με τις τσίχλες κολλημένες στη ράχη, οι παρίες κάθε είδους και η μονότονη επανάληψη του κλειδιού που θέτει σε κίνηση ένα μεγάλο μοτέρ, δύο μεγάλα μοτέρ, δεκάδες μεγάλα μοτέρ που θα κινηθούν ανόρεχτα, διεκπεραιωτικά, προς όλα τα σημεία του ορίζοντα.
Δεν φεύγαμε και δεν ερχόμασταν από πουθενά. Κανείς δεν έφευγε και κανείς δεν ερχόταν από πουθενά.
Κρατήσαμε στα χέρια μας πολύχρωμες, δερμάτινες κλωστές. Μου πέρασε μία στο δεξί καρπό. Τυρκουάζ. Τα μάτια μου. Χρησιμοποίησα αυτό το χέρι για να κάνω νεύμα στο κορίτσι του κυλικείου "Φραπέ μέτριο με γάλα".